قبر پرستی‌ و مرده پرستی‌ در فرهنگ مذهبی‌ و اجتماعی ما جایگاهی ویژه دارد. فرهنگی‌ که اسلام و مخصوصاً شیعه برای ما به ارمغان آورده است.از آنجا که در شیعه ،پیغمبر و امامان هدف آفرینش و هستی‌ بوده‌اند وظیفهٔ اصلی مسلمانان آن است که امامان خود را هرچه نیکوتر بشناسند و نامهایشان را صبح تا شام از زبان نیندازند. دشمنان‌شان را تا روز قیامت نفرین و دشنام گویند و تا میتوانند مفصل تر و جان گدازتر بر امام کشته شده‌شان سوگواری کنند. آخر کدام انسان عاقلی ست بر کسی‌ که نزدیک به ۱۵ قرن از مردنش می‌گذرد عجزو لابه کند؟زنجیر بر کمر و شمشیر بر فرق سر بکوبد، اشک و خون بیفشاند و بگوید علاقهٔ قلبی ست؟این دروغی بس بزرگ است و بخاطر هیچ چیز نیست جز ترس از دوزخ و وعدهٔ بهشت.به اطراف خود بهتر بنگریم،کمی‌ تامل کنیم،تاریخ را بخوانیم،این فرهنگیست که از شیعه پا گرفته.شیعه به خاطره اینکه بر عباسیان چیره شود و طرفدار پیدا کند چنین وعده‌های کذب و دروغی را سر هم کرده است.چگونه است که هیچ کجا نه در قرآن و نه در احادیث سخنی از گریه بر محمد و وعده بهشت نرفته است؟اما برای امامان چنین جایگاهی در نظر گرفته اند؟چگونه است که پیامبر بعد از۴۰ سال را‌ز و نیاز و عبادت بر گزیده میشود اما امامان از ابتدای کودکی معصومند و برگزیده؟چه شده که جایگاه آنان از پیامبر رفیع تر گشته؟

امروزه نیز این ملایان کذاب همچنان برای گرمی بازارشان و اثبات جایگاهشان وعده‌های بهشت و جهنّم میدهند، تا بترسانند و بهتر سواری بگیرند. به هوش باشید برای چه میگریید و برای که سوگواری می‌کنید.فرهنگ ایران زمین فرهنگ مرده پرستی‌ نبود است.